Hoe goed je je ook voorbereidt op een langeafstandswandeling, sommige dingen heb je gewoon niet in de hand. Het weer bijvoorbeeld. De fotogenieke lucht van gisteren bleek geen belofte voor een zonnige wandeldag op de Larapinta Trail, maar eerder een waarschuwing voor iets veel minder Instagramwaardig.
En dus zit ik halverwege deze langeafstandswandeling door de Australische Outback zeiknat in mijn tent. Typisch: regen in de woestijn. Blijkbaar de eerste bui in drie maanden.
Regen op de Larapinta Trail
Na een tijdje schuilen wordt duidelijk dat dit geen kort buitje is dat vanzelf wel overwaait. Als we vandaag nog 31 kilometer willen lopen, zit er weinig anders op dan onze regenkleding aan te trekken en te hopen dat het opklaart.
Bovendien: Nederlanders laten zich natuurlijk niet tegenhouden door een ‘beetje’ regen.
Helaas klaart het niet op.
We leggen ons neer bij een koude, natte wandeldag en voeren het tempo flink op, in de hoop dat we het daar warmer van krijgen. Een paar dagen eerder vervloekte ik nog de verzengende hitte van Centraal-Australië, maar er is niets zo effectief als een dag regen om de zon weer intens te waarderen.
De Larapinta Trail loopt dwars door Tjoritja / West MacDonnell National Park, waar droogte en hitte misschien meer voor de hand liggen dan aanhoudende regen. Maar vandaag krijgen we vooral de natte variant voorgeschoteld.
Een natte slaapzak en Tim Tam Slams
Als we eindelijk de volgende campsite bereiken, ontdek ik tot overmaat van ramp dat ook mijn slaapzak nat is geworden. We kruipen samen in de enige droge slaapzak die nog over is en proberen de moraal op te vijzelen met Milo en Tim Tam Slams.
Voor wie het fenomeen niet kent: Tim Tams zijn typisch Australische chocoladekoekjes. Bij een Tim Tam Slam bijt je twee tegenoverliggende hoekjes van het koekje af en gebruikt het vervolgens als een soort rietje om een warme drank op te zuigen.
Iemand omschreef de ervaring ooit als ‘an orgasm in your mouth’. Ik zou zeggen: het smaakt beter dan dat.
Wanneer de verveling toeslaat
De volgende ochtend regent het nog steeds. Alle kleren zijn nat. Over de bergen trekken in deze omstandigheden klinkt als een recept voor kou, ellende en mogelijk een karaktertest waar niemand op zit te wachten.
Dus besluiten we te blijven liggen.
Op dat moment wordt verveling de grootste vijand. En lang stilzitten is nu niet bepaald mijn sterkste kant.
Gelukkig heb ik een boek bij me: Eiger Dreams van Jon Krakauer. Een van de hoofdstukken heet toevallig On Being Tentbound — een geestig essay dat op dit moment akelig toepasselijk voelt.
Krakauer schrijft dat boeken een ideale ontsnapping bieden, omdat hun verhouding tussen gewicht en minuten entertainment gunstig afsteekt tegen die van alcohol.
Dat komt goed uit, want onze cider is al op.
Na een paar bladzijden val ik in slaap. Als ik wakker word, is het al middag. Slapen blijkt een uitstekende manier om tijd te doden. Al waarschuwt Krakauer ook daarvoor: zelfs mensen met een bovengemiddeld talent voor luiheid bereiken uiteindelijk het punt waarop verder slapen onmogelijk wordt.
Vroeger kon ik moeiteloos veertien uur achter elkaar slapen. Nu ben ik na een magere zes uur helaas alweer klaarwakker.
Wat dan?
Hoe overleef je 24 uur in een kleine tent?
Als sociale dieren richten mensen zich vaak tot elkaar om de verveling te doden. En laat een kleine, vochtige en inmiddels behoorlijk muffe tent nu een uitstekende plek zijn om iemands karakter te testen.
Gelukkig heeft mijn reisgenoot humor, wat in dit soort situaties geen leuke bonus is, maar een overlevingsstrategie.
We vullen de tijd met spelletjes met lucifers, raadsels en verhalen.
Maar ook hier schuilt gevaar. Krakauer merkt terecht op dat het nog belangrijker dan vermakelijk zijn is om niet irritant te zijn.
Want één ding heb ik inmiddels ontdekt: een kleine tweepersoonstent lijkt nog verder te krimpen als je er twee mensen, natte spullen en stinkende sokken meer dan 24 uur in propt.
Mensen worden verrassend territoriaal in een kleine ruimte. Je slaapmatje van vijftig centimeter breed verandert al snel in je koninkrijk. Persoonlijke ruimte respecteren is dan geen beleefdheid meer, maar diplomatie op hoog niveau.
Een onverwachte rustdag
Uiteindelijk kom ik deze lange tentdag redelijk heel door dankzij een goed boek, middelmatige luiheidsskills, een paar lucifers, Tim Tams en vooral een geweldige tentgenoot om de Milo, verhalen en slaapzak mee te delen.
Niet iedere dag op de Larapinta Trail levert weidse uitzichten, spectaculaire bergkammen en zonsondergangen op. Soms bestaat avontuur vooral uit proberen droog te blijven terwijl de regen op het tentdoek tikt.
En achteraf blijken juist dat vaak de dagen die je niet vergeet.