Finke River – Waterfall Gorge | 24,6 km
De derde dag combineren we sectie 10 met de eerste helft van sectie 9. Het stuk van de Finke River naar Ormiston Gorge is met 9,1 kilometer relatief kort en vlak. Door vandaag alvast een deel van de volgende, langere sectie te lopen, kunnen we die over twee dagen verdelen. Op papier een uitstekend plan.
De eerste kilometers verlopen inderdaad ontspannen. Het pad slingert door glooiende kalksteenheuvels, begroeid met spinifex: een grassoort die veel voorkomt in de droge gebieden van Centraal-Australië.
Van een afstand oogt het gras zacht en vriendelijk. Van dichtbij bestaat het vooral uit scherpe punten die zich met verrassend veel enthousiasme in je benen en handen boren. Officieel zijn die stekels waarschijnlijk bedoeld als verdediging, maar soms lijkt de plant eerder actief in de aanval te gaan. Bij voorkeur groeit hij naast een wiebelige steen, wachtend tot een nietsvermoedende wandelaar haar evenwicht verliest.
Het eerste slachtoffer
Terwijl ik een heuvel oploop, hoor ik achter me een duidelijk ‘oeps’, kort daarna gevolgd door ‘auw’. Ik loop terug en tref Tanja voorovergebogen tussen de rotsen aan. Met één hand probeert ze zich overeind te houden, terwijl het gewicht van haar rugzak haar langzaam verder richting de spinifex duwt.
Het resultaat is niet fraai. Gelukkig hebben we een pincet meegenomen, voor het geval iemand een splinter zou krijgen. Maar een splinter is niks vergeleken met deze enorme stekels. Het zal niet de laatste keer zijn dat het pincet tijdens deze tocht tevoorschijn komt.
Na het verwijderen van de stekels wandelen we verder naar Ormiston Gorge. Daar begint sectie 9 en verandert het karakter van de route. De volgende kilometers gaan voortdurend omhoog en omlaag, tot we de voet bereiken van de steile klim naar Mount Giles Lookout.
Geen stap meer
Boven op het uitkijkpunt treffen we een gestrande Duitse wandelaar. Hij probeert tussen de rotsen zijn tent op te zetten, terwijl de wind er weinig voor voelt om daaraan mee te werken.
We vertellen hem dat het nog maar vijf kilometer is naar Waterfall Gorge. Hij kijkt alsof we zojuist hebben voorgesteld om er nog even een marathon aan vast te plakken. Hij kan werkelijk geen stap meer zetten en besluit op de winderige top te blijven kamperen.
Wij lopen wel door. We willen Waterfall Gorge bereiken voordat het donker wordt, al wordt al snel duidelijk dat dat optimisme ongegrond is.
Afdalen in het donker
De laatste kilometers bestaan uit een steile afdaling over losse stenen. Tegen de tijd dat we tussen de grote rotsblokken de kloof in klauteren, is het donker.
Ik ben inmiddels behoorlijk moe en dit keer ben ik degene die onderuitgaat. Gelukkig houd ik er alleen een gekneusd ego en een pijnlijke bil aan over. Die bil zal ik de komende dagen tijdens het wandelen toch nauwelijks nodig hebben, houd ik mezelf maar voor.
Uiteindelijk bereiken we de kampeerplek bij Waterfall Gorge. Ondanks de veelbelovende naam is er geen waterval te zien en ook water blijkt behoorlijk goed verstopt. Na enig zoeken vinden we een verscholen waterpoel.
Dat betekent dat we eindelijk kunnen koken. Er staan currynoedels op het menu of in ieder geval iets uit een zakje dat zichzelf zo noemt. Na 24,4 kilometer, steile afdalingen en meerdere ontmoetingen met het lokale plantenleven smaakt het uitstekend.
Daarna is het vooral tijd om te gaan liggen en voorlopig niet meer op te staan…
