Redbank Gorge – Mount Sonder – Redbank Gorge | 16 km
Rond het middaguur kom ik aan bij Redbank Gorge, waar ik Jack, Steve en Tanja ontmoet. We besluiten Mount Sonder samen te beklimmen. Officieel loopt de Larapinta Trail van Alice Springs naar het westen, maar wij beginnen aan de andere kant en wandelen de route dus in omgekeerde richting.
Terwijl we onze plannen bespreken, vraagt Jack naar onze trail names. Blijkbaar hoor je dat voor zo’n langere toch te kiezen. Dat begint goed: nog geen kilometer gelopen en ik voel me al slecht voorbereid.
Jack heet zelf ‘Chip’, nadat hij ooit per ongeluk een chipmunk doodde met een steen die alleen bedoeld was om het dier weg te jagen. Steve draagt een rugzak van 85 liter, met daarin genoeg water om een kleine karavaan door de woestijn te loodsen. We noemen hem daarom ‘Camel’. Hij is niet enthousiast, maar wanneer Jack opmerkt dat ‘Ass’ het enige andere lastdier is dat hem te binnen schiet, legt Steve zich er toch maar bij neer.
Tanja wordt ‘Oopsie’, vanwege haar soms wat zenuwslopende onhandigheid. Omdat wij wandelmaatjes zijn, maakt dat mij automatisch ‘Daisy’: samen vormen we immers ‘Oopsie Daisy’.
Na een volle zak chocolate-chipcookies als lunch zijn Chip, Camel, Oopsie en Daisy klaar om op pad te gaan.
Naar de top – of toch niet?
Het pad begint meteen te klimmen. Op sommige stukken is het behoorlijk steil, maar de wandeling is goed te doen. Hoe hoger we komen, hoe verder het uitzicht zich opent over het rode, droge landschap van de West MacDonnell Ranges.
Rond twee uur bereiken we het hoogste punt van de officiële wandelroute. Althans, dat denken we aanvankelijk. Vanaf het uitkijkpunt kijken we recht uit op de werkelijke top van Mount Sonder, ongeveer 750 meter verderop in noordoostelijke richting.
We staan dus technisch gezien helemaal niet op de top. De officiële route eindigt bij een uitzichtpunt dat ongeveer op dezelfde hoogte ligt. De echte top bevindt zich aan de overkant van een smalle, rotsachtige bergkam.
Nu we eenmaal zo ver zijn gekomen, willen we natuurlijk ook naar de échte Mount Sonder. Op de eerste dag van een langeafstandswandeling verstandig beginnen, is blijkbaar niet onze sterkste kant.
“Sectie 13”
De officiële Larapinta Trail bestaat uit twaalf secties. De route naar de werkelijke top van Mt. Sonder hoort daar niet bij. Voor het gemak doop ik hem daarom maar om tot ‘sectie 13’.
Er loopt geen duidelijk pad en ik moet zelf een route zoeken over de smalle bergkam. Het wordt al snel meer klauteren dan wandelen. Op sommige plekken moet ik een stukje afdalen om vervolgens verder te kunnen. Terwijl ik naar stevige voetsteunen zoek, kijk ik recht een diepe kloof in.
Vanaf het officiële uitkijkpunt dacht ik dat het misschien een half uur zou kosten om de echte top te bereiken. Dat blijkt, zacht gezegd, een optimistische inschatting. Inclusief het zoeken naar een begaanbare route ben ik uiteindelijk ongeveer een uur bezig.
Maar dan sta ik er toch.
De echte top van Mount Sonder ligt maar zo’n twintig meter hoger dan het officiële eindpunt. Op papier stelt dat weinig voor. In werkelijkheid maken die laatste meters een wereld van verschil. Het uitzicht is weidser en het gevoel dat we daadwerkelijk op de top staan, maakt de extra inspanning meer dan de moeite waard.
Tegen de tijd dat we weer beneden bij Redbank Gorge aankomen, is het donker. Inmiddels heb ik flinke trek gekregen. Ik graaf door mijn verzameling ziplockzakjes – of ‘zippies’, zoals de Australiërs ze noemen, want in Australië wordt bijna ieder woord vroeg of laat ingekort – en pak mijn wliikeurige verrassingsmaaltijd. Heel spannend is die verrassing overigens niet. De keuze bestaat tijdens deze tocht hoofdzakelijk uit noedels of couscous.
Later die avond lig ik op mijn rug in het zand en kijk ik naar de sterren. Omdat mijn kennis van de sterrenhemel weinig voorstelt, verzin ik mijn eigen sterrenbeelden. De kou merk ik nauwelijks op.
Wat een perfecte eerste dag!
