| 🌎 Australië | 🗺️Cooks Mill Car Park | 📏 18,5 kilometer | ⏱️ 1 dag |
Ongeveer 125 kilometer ten noordoosten van Melbourne ligt Cathedral Range State Park. Dwars door het park loopt een opvallende, smalle bergrug van zo’n zeven kilometer lang, gevormd door scherp omhoog geplooide sedimentaire rotsen. De Cathedral Range Ridgeline Circuit volgt vrijwel de volledige lengte van deze bergkam.
Onderweg wisselen eucalyptusbossen en open valleien af met rotsachtige toppen en smalle bergkammen. De route voert onder meer over Sugarloaf Peak en de Razorback en bevat flink wat klauterwerk. Vooral de beklimming via de optionele Wells Cave Track is uitdagend: hier kruip je door een smalle rotsspleet en klim je via steile en soms behoorlijk geëxponeerde rotsen naar Sugarloaf Peak.
Let op: dit wandelverslag beschrijft de route zoals ik die destijds heb gelopen. Routeverloop, toegankelijkheid, regels en omstandigheden kunnen veranderen. Controleer voor vertrek daarom altijd de actuele informatie van Parks Victoria.
De route in het kort
Afstand: 18,5 km
Duur: 1 dag
Route: rondwandeling
Start en finish: Cooks Mill
Hoogste punt: Sugarloaf Peak, 920 m
Gebied: Cathedral Range State Park, Victoria, Australië
Vanaf Cooks Mill loopt de route via de Messmate Track naar Sugarloaf Saddle. Daar kun je voor de beklimming van Sugarloaf Peak kiezen tussen de Canyon Track en de moeilijkere Wells Cave Track waarvoor je moet klimmen.
Kaart en praktische informatie
Een uitgebreide routebeschrijving, kaart, hoogteprofiel en praktische informatie vind je bij Trail Hiking Australia. Controleer daarnaast altijd de actuele route- en veiligheidsinformatie bij Parks Victoria, omdat toegang en omstandigheden op korte termijn kunnen veranderen.
De Cathedral Range Ridgeline Circuit via Wells Cave
Steile rotswanden, smalle richels, kruipen door een rotsspleet en kilometerslang over een scherpe bergrug lopen. De Cathedral Range Ridgeline Circuit is met 18,5 kilometer misschien niet uitzonderlijk lang, maar aan avontuur geen gebrek.
Vooral omdat ik voor de beklimming van Sugarloaf Peak niet de makkelijkste weg kies…
Op weg naar Sugarloaf Peak
Het is mijn eerste bezoek aan Cathedral Range State Park en als ik er dan toch ben, kan ik het maar beter goed aanpakken. Deze rondwandeling volgt een groot deel van de bergketen en komt onder meer langs Sugarloaf Peak, de Razorback, The Farmyard en de Cathedral Peaks.
Rond tien uur vertrek ik vanaf Cooks Mill. De eerste kilometer over Tweed Spur Road is weinig spectaculair, maar daarna sla ik af naar de Messmate Track. Het pad slingert door beboste geulen langzaam omhoog naar Sugarloaf Saddle.
De naam Sugarloaf Peak verwijst trouwens niet naar een bijzonder Australisch verschijnsel. Een sugarloaf is een kegelvormig blok suiker: de vorm waarin geraffineerde suiker vroeger werd verkocht. Omdat verschillende bergen zo’n karakteristieke puntige vorm hebben, duikt de naam Sugarloaf op allerlei plekken ter wereld op.
Onderweg krijg ik alvast een voorproefje van een van de andere attracties van het gebied: liervogels. Twee mannetjes lijken elkaar te willen overtreffen met hun repertoire. Liervogels zijn meesters in imitatie en kunnen behalve andere vogels ook geluiden uit hun omgeving nabootsen.
Bij Sugarloaf Saddle wordt het tijd voor een keuze.
Om Sugarloaf Peak te bereiken zijn er twee routes. De Canyon Track is de minst moeilijke van de twee. De Wells Cave Track is steiler, technischer en alleen bedoeld voor zeer ervaren wandelaars. De waarschuwing bij het begin liegt er niet om: vrij klimmen, blootgestelde rotswanden en passages waarbij je echt je handen nodig hebt.
Australische parkbeheerders zullen wel aan de voorzichtige kant zijn met hun waarschuwingen, denk ik. Dat blijkt een verkeerde aanname.
Klauteren door Wells Cave
Het eerste deel valt nog mee. Ik klim door het bos naar de voet van de rotswand en moet hier en daar mijn handen gebruiken. Maar langzaam wordt het terrein steiler en verticaler.
Aan de voet van de belangrijkste rotswand loopt de route naar het noorden. Daar kom ik bij Wells Cave. ‘Grot’ is misschien een groot woord. Het is eerder een smalle spleet tussen enorme rotsblokken.
Aan de andere kant zie ik vooral duisternis.
Een oranje pijl op de wand zegt dat ik er toch echt doorheen moet.
Dus kruip ik naar binnen.
Daglicht valt via de openingen tussen de rotsen naar binnen, waardoor een zaklamp niet nodig is. Wel wordt de doorgang steeds smaller. Uiteindelijk moet ik zijwaarts verder, mijn rugzak afdoen en die voor me uit door de spleet duwen.
Dat blijkt niet toevallig: Parks Victoria waarschuwt zelfs dat het meenemen van een rugzak op deze route vanwege de nauwe doorgang lastig kan zijn.
Aan de andere kant wacht een prachtig uitzicht over de vallei.
En het lastigste stuk van de klim.
Vooral een mentale oefening
Voor me ligt een steile rotsplaat. Sommige stukken zijn glad en de hand- en voetgrepen zijn niet overal even overtuigend. Technisch is het te doen, maar de blootstelling aan de afgrond maakt iedere beweging ineens een stuk interessanter.
Teruggaan is inmiddels ook geen bijzonder aantrekkelijk alternatief. Omlaag klauteren over dezelfde rots is een stuk lastiger dan omhoog — niet voor niets wordt Wells Cave officieel alleen als stijgroute aanbevolen.
Een paar voorzichtige passen later bereik ik heelhuids de richel. Daarna volgt nog een laatste smalle schoorsteen waarin elegante wandeltechniek weinig meer met de situatie te maken heeft. Knieën, billen, voeten: alles wat houvast geeft, mag meedoen. Mijn rugzak duw ik ondertussen voor me uit.
Daarna wordt het terrein eindelijk makkelijker en kan ik naar Sugarloaf Peak klauteren.
Boven wacht een weids uitzicht over de valleien en bergketens rondom me. Een prima plek voor mijn welverdiende boterhammen met pindakaas en jam.
Over de Razorback
Vanaf Sugarloaf Peak begint misschien wel het mooiste gedeelte van de wandeling: de Razorback.
Het pad volgt de smalle, rotsachtige bergrug naar het noorden. Verdwalen is hier lastig; zolang ik de kam blijf volgen, zit ik goed. Markeringen wijzen bovendien regelmatig de weg.
Na de klim via Wells Cave voelt dit gedeelte bijna ontspannen. Bijna, want ook hier blijft het klauteren over rotsblokken, richels en steile stukken. De officiële routebeschrijving noemt blootgestelde rotsformaties en rotsklauteren dan ook als belangrijke kenmerken van dit gedeelte.
Maar ik kan mijn tijd nemen en vooral van het uitzicht genieten.
Aan weerszijden ligt het landschap ver beneden me. Bossen gaan over in open landbouwgrond en in de verte verdwijnen heuvels in de horizon.
Na ongeveer 2,5 kilometer verandert het landschap. De scherpe rotsen maken plaats voor open bos en uiteindelijk bereik ik een grasvlakte met de nogal landelijke naam The Farmyard.
Die naam blijkt toepasselijker dan je zou denken. De liervogels die hier leven staan er volgens Parks Victoria om bekend dat ze de geluiden van boerderijdieren uit de vallei nabootsen. Zelf hoor ik geen loeiende koeien of blatende schapen uit het struikgewas komen, maar het is een mooi verhaal.
Vanaf The Farmyard maak ik een korte omweg naar South Jawbone Peak. De extra klim wordt beloond met een weids uitzicht richting het oosten.
Verder over de Cathedral Range
Daarna gaat de wandeling verder over de Ridge Track. Voor het eerst kan ik goed achterom kijken naar de route die ik al heb afgelegd. In de verte ligt Sugarloaf Peak, met daarachter de Razorback die als een scherpe ruggengraat door het landschap loopt.
Op de rotsen liggen overal uitwerpselen van berggeiten, maar de dieren zelf laten zich niet zien.
Dan zweeft er ineens een arend boven mijn hoofd.
Het is zo’n moment waarop alles klopt: de bergrug, het uitzicht en een grote roofvogel die door de lucht glijdt. Uiteraard is de vogel alweer verdwenen tegen de tijd dat ik mijn camera gereed heb.
De route blijft de kam volgen richting Cathedral en Little Cathedral Peak. Na al het klauterwerk van eerder op de dag is het inmiddels vooral een kwestie van blijven lopen, terwijl het uitzicht steeds van richting verandert.
Bij de afslag naar Ned’s Gully verlaat ik uiteindelijk de bergrug. Het pad duikt het bos in en daalt stevig af richting de camping. Vlak voordat ik die bereik, sla ik af naar de Little River Track.
Vanaf daar rest nog een paar kilometer door het bos terug naar Cooks Mill.
Hoe was het?
Op papier is 18,5 kilometer voor een dagwandeling niet uitzonderlijk veel. De Cathedral Range Ridgeline Circuit bewijst maar weer hoe weinig afstand soms zegt over de zwaarte van een route.
Vooral de Wells Cave Track maakt deze wandeling bijzonder — en serieus. Het kruipen door de rotsspleet, het onbeschermde klauterwerk en de laatste klim naar Sugarloaf Peak vragen ervaring met steil en geëxponeerd terrein. De route heeft niet voor niets de classificatie Grade 5.
Voor wandelaars die zich daar niet prettig bij voelen, is de Canyon Track het logischer alternatief. Ook die route is uitdagend, maar Wells Cave voegt daar vrij klimmen en sterk geëxponeerde passages aan toe.
Moe maar zeer voldaan plof ik uiteindelijk neer in het gras bij Cooks Mill. Terwijl de zon langzaam achter de heuvels verdwijnt, kijk ik terug op een dag vol klauteren, smalle richels en eindeloze uitzichten.
Vooral de lange tocht over de bergrug blijft hangen: de Razorback onder mijn voeten, valleien aan beide kanten en steeds weer uitzicht op het stuk dat ik zojuist heb afgelegd.
Een behoorlijk avontuurlijke eerste kennismaking met Cathedral Range State Park.
