Hugh Gorge – Birthday Waterhole | 16 km
Gisteren hebben we vanwege het slechte weer een extra rustdag genomen en vrijwel de hele dag in de tent doorgebracht. Na zoveel slapen kost vroeg opstaan verrassend weinig moeite. Wanneer de wekker gaat, pak ik opgelucht mijn inmiddels droge slaapzak in.
De maan staat nog hoog aan de hemel, maar het regent eindelijk niet meer. Tegen de tijd dat we vertrekken, breken de eerste zonnestralen door de wolken. Een paar dagen geleden vervloekte ik de verzengende hitte nog. Eén doorweekte wandeldag blijkt voldoende om de zon weer oprecht te waarderen.
Door Hugh Gorge
Het eerste deel van de route volgt een natuurlijke waterloop door Hugh Gorge. Door de hevige regen zijn de waterpoelen voller dan normaal en zijn de rotsen glad geworden. Op sommige plekken moeten we langs de steile wand van de kloof klauteren om onze schoenen droog te houden.
Dat lukt niet overal even elegant, maar na gisteren willen we voorlopig geen water meer ín onze schoenen.
Na de kloof begint een steile en inspannende klim naar Rocky Saddle. Die naam suggereert dat deze plek uitzonderlijk rotsachtig is, maar eerlijk gezegd onderscheidt hij zich daarin nauwelijks van de rest van de Larapinta Trail. De route wordt niet voor niets gekscherend een shoebreaker and blistermaker genoemd. Overal liggen losse, scherpe stenen die voortdurend proberen je voeten, schoenen of humeur te slopen.
Vanaf Rocky Saddle volgen we de smalle kam van Razorback Ridge naar Windy Saddle. Daarna dalen we af richting Spencer Gorge.
Geen goede boeddhist
Tijdens het lopen bespreken we grote levensvragen, zoals onze kijk op religie. Hoewel we allebei atheïst zijn, concluderen we dat het boeddhisme ons waarschijnlijk het beste zou passen. Vooral het respect voor de natuur spreekt ons aan.
Precies terwijl ik daarover nadenk, stap ik midden in een mierennest.
Binnen enkele seconden krioelen de mieren over mijn benen en bijten ze zich enthousiast vast. Terwijl ik probeer ze van me af te slaan, blijkt het ineens lastig om mijn respect voor al het levende in praktijk te brengen.
Wanneer ik daarna naar de gesneuvelde mieren om me heen kijk, moet ik concluderen dat ik nog een lange weg te gaan heb naar een ware boeddhist.
Met jeukende, rode benen loop ik door.
Oma-modus
De kampeerplek ligt op een prachtige plek langs de rivier. We delen hem met June en Malcolm, een ouder echtpaar dat hier met hun kleinzonen Ziggy en Archy een weekend kampeert.
Wanneer June onze gehavende benen en nogal karige voedselvoorraad ziet, schakelt ze onmiddellijk over op de oma zorg-modus en begint met ons te verwennen. We krijgen sinaasappels, Tim Tams en zelfs een sterke crème tegen de mierenbeten.
Alsof dat nog niet genoeg is, hebben ze ook warme chocolademelk bij zich. Daarmee kunnen we een echte Tim Tam Slam maken. Je bijt aan beide uiteinden een hoekje van het met chocolade bedekte koekje af en gebruikt het vervolgens als rietje om de warme drank op te zuigen. Zodra de Tim Tam zacht begint te worden, eet je hem in één keer op.
Een goede Tim Tam Slam is zo ongeveer een Australische overgangsrite. Iemand omschreef het ooit als een orgasme in je mond. Persoonlijk vind ik dat je de Tim Tam daarmee tekort doet.
Na de regen, gladde rotsen, bijtende mieren en zestien zware kilometers is het in ieder geval precies wat we nodig hebben.
