Birthday Waterhole – Standley Chasm | 17 km
Vandaag wacht ons opnieuw een van de zwaardere etappes van de Larapinta Trail. Er zitten een paar stevige klimpartijen in, maar de dag begint gelukkig vriendelijk: we wandelen langs de met riet begroeide oever van de rivier richting Stuarts Pass.
Na een tijdje bereiken we de pas, vernoemd naar de Schotse ontdekkingsreiziger John McDouall Stuart. Hij leidde in de negentiende eeuw de eerste succesvolle expeditie die Australië van zuid naar noord doorkruiste en weer terugkeerde. Zijn expedities hielpen de weg vrij te maken voor de aanleg van de ruim 3.000 kilometer lange Overland Telegraph Line, die het zuiden van Australië met Darwin verbond. De Telegraph Station in Alice Springs, waar wij over een paar dagen onze wandeling eindigen, maakte deel uit van die verbinding.
Steil omhoog naar Brinkley Bluff
Vanaf Stuarts Pass is het gedaan met het rustige wandelen. Voor ons ligt de steile klim naar Brinkley Bluff.
Eenmaal boven worden we beloond met weidse uitzichten over de omringende bergketens. Vanaf hier volgt de Larapinta Trail de scherpe kwartsietkammen van de Chewings Range. De officiële routebeschrijving noemt dit gedeelte niet voor niets een van de zware delen van deze sectie.
Het is prachtig lopen, maar mijn voeten beginnen daar inmiddels anders over te denken. Door het natte weer van de afgelopen dagen is de huid op mijn hielen zacht geworden en hebben zich een paar indrukwekkende blaren ontwikkeld. Tegen het einde van de dag loop ik dan ook meer te hinken dan te wandelen.
Dan verschijnt eindelijk het bordje: nog 1 kilometer.
Normaal gesproken is een kilometer niet iets waar ik me bijzonder druk over maak. Aan het einde van een lange wandeldag blijkt het echter een merkwaardig rekbaar begrip Die laatste kilometer voelt eindeloos.
Terug in de bewoonde wereld
Uiteindelijk bereiken we Standley Chasm. Na de kleine, rustige kampeerplekken van de afgelopen dagen is het contrast groot. Hier zijn andere mensen, een restaurant, toiletten die doorspoelen en zelfs warme douches. Al moest je voor dat warme water wel zelf een vuurtje maken. Mijn behoefte aan een douche blijkt nét niet groot genoeg om daar nog energie in te steken.
De camping wordt gerund door Lyn, een oudere dame die vrijwel permanent wordt vergezeld door haar bruine labrador Stan.
‘Stan, als in Standley?’ vraag ik.
Nee dus. Standley Chasm is helemaal niet naar een man vernoemd. De kloof, traditioneel bekend als Angkerle, kreeg zijn Engelse naam ter ere van Ida Standley, die in 1914 naar Alice Springs kwam als de eerste schoollerares van de plaats. Tegenwoordig is Standley Chasm volledig in bezit en beheer van de Western Arrernte via de Iwupataka Land Trust en Angkerle Aboriginal Corporation.
Op de camping staat ook een groep jonge mannen uit Sydney. Zij lopen de Larapinta Trail in de tegenovergestelde richting en zijn nog maar net begonnen. Ze lijken enigszins bezorgd over wat hun de komende dagen te wachten staat.
Wanneer ze horen dat wij het tot hier hebben gered, lijken ze weer wat moed te krijgen.
Als twee vrouwen uit het vrijwel volledig platte Nederland dit kunnen…..
