Scrambling door Inarlanga Pass

Dag 4 Larapinta Trail – Een kraai met smaak

Waterfall Gorge – Serpentine Dam | 13,9 km

Na de lange wandeldag van gisteren vinden we dat we wel wat extra slaap hebben verdiend. Tegen de tijd dat we uit de tent kruipen, staat de zon al hoog boven de kloof. Na een rustig ontbijt van muesli en thee pakken we onze spullen in en gaan we op pad.

Het stoffige pad loopt door de Heavitree Range. In het zand zitten kleine kwartskorrels die in het zonlicht fonkelen, waardoor het lijkt alsof iemand glitters over het pad heeft uitgestrooid. Een opvallend feestelijk detail voor een landschap dat verder vooral uit stof, steen en stekelig gras bestaat.

dsc05202
Scherpe rosten overal.

Klauteren door Inarlanga Pass

Na een paar uur bereiken we Inarlanga Pass. Hier kunnen de wandelstokken even aan de kant, want het pad verandert in een klauterroute tussen grote rotsblokken. We zoeken onze weg door de nauwe doorgang, klimmen over stenen en wringen ons langs rotswanden.

Het is een korte etappe vergeleken met gisteren, maar het terrein zorgt ervoor dat de kilometers niet cadeau worden gedaan.

Wanneer we bij Serpentine Dam aankomen, bekijken we het logboek bij de kampeerplaats. Chip en Camel blijken de avond ervoor nog door Inarlanga Pass te zijn gelopen. Ze kwamen hier ongeveer aan toen wij die ochtend pas uit Waterfall Gorge vertrokken.

‘Try and catch up’, hebben ze in het boek geschreven.

Een aardig voorstel, maar op dat moment hebben we vooral behoefte aan een middag helemaal niets doen. Onze poging om hen in te halen kan best nog een dag wachten.

dsc05213
Begin van de Inarlanga Pass
dsc05218
Scrambling door de pas

De onderbroekenroof

Ik maak het mezelf gemakkelijk in het warme zand van de droge rivierbedding en pak mijn boek erbij. Terwijl ik volledig opga in de verhalen van Jon Krakauer, merk ik het gekibbel van een paar kraaien aanvankelijk nauwelijks op.

Wanneer ik eindelijk opkijk, is het al te laat.

Een van de kraaien heeft mijn kledingzak opengemaakt en vliegt weg met mijn enige overgebleven schone onderbroek. Tijdens het inpakken leek één reservepaar ruim voldoende. Alles voor een zo licht mogelijke rugzak.

Terwijl ik de kraai met mijn ondergoed zie verdwijnen, komt die gewichtsbesparing ineens een stuk minder doordacht over. Blijkbaar zijn zelfs de vogels in de Australische Outback geïnteresseerd in ultralight hiking gear.