Ellery Creek – Hugh Gorge-32,6 km
De fotogenieke wolkenlucht van gisteren blijkt inderdaad een voorbode van minder fotogeniek weer. De dunne witte wolken zijn ’s nachts vervangen door een dik, donker wolkendek en niet veel later begint het hard te regenen. Voor het eerst in drie maanden, zo horen we later.
Natuurlijk treffen wij uitgerekend regen in de woestijn.
We blijven nog een tijdje in de tent liggen, in de hoop dat het slechts een korte bui is. Al snel wordt duidelijk dat de regen niet van plan is te vertrekken. Als we vandaag nog 31 kilometer willen afleggen, zit er weinig anders op dan onze spullen in te pakken en te gaan lopen.
Bovendien zijn we Nederlanders. Van een beetje regen laten we ons niet afschrikken.
Doorweekt op pad
Helaas klaart het niet op. Binnen een uur zijn we volledig doorweekt. Mijn regenjas houdt het nog enigszins vol, maar mijn wandelbroek zuigt zich langzaam vol water.
Notitie aan mezelf: wanneer je twijfelt of je een regenbroek moet meenemen, is het antwoord waarschijnlijk ja.
Halverwege de etappe bereiken we Ghost Gum Flat. Daar blijkt het composttoilet de enige plek te zijn waar we enigszins droog kunnen zitten. Niet bepaald de lunchplek die je in een reisbrochure aantreft, maar op dat moment voelt het bijna als luxe.
We eten snel iets en accepteren vervolgens dat dit gewoon een koude, natte wandeldag wordt. Om het warm te krijgen, voeren we het tempo op.
Een ander landschap
Hoewel wandelen in doorweekte kleding niet mijn favoriete bezigheid is, verandert de regen het landschap op een bijzondere manier. De lucht vult zich met de geur van nat gras en eucalyptus. De rode en paarse tinten in de rotsen worden intenser en overal verschijnen kleine stroompjes die er normaal niet zijn.
Ook dieren profiteren van het plotselinge water. Langs de route zien we meer leven dan op de droge dagen ervoor: dieren komen tevoorschijn om te drinken en lijken zich aanzienlijk minder druk te maken over de regen dan wij.
Het is prachtig om het landschap zo te zien veranderen. Maar eerlijk is eerlijk: ik geef nog steeds de voorkeur aan zon.
Eén droge slaapzak
We lopen zwijgend verder, met onze blik vooral op het pad gericht. Tegen de tijd dat we Hugh Gorge bereiken, zijn we koud, moe en nog altijd doorweekt.
Op deze kampeerplek is geen toilet waarin we kunnen schuilen, dus zetten we zo snel mogelijk de tent op. Wanneer ik mijn rugzak open, volgt een onaangename verrassing: ondanks de regenhoes is mijn slaapzak nat geworden.
Dat is ongeveer het laatste wat je na een dag wandelen in de regen wilt ontdekken.
Gelukkig is de slaapzak van Tanja nog droog. We kruipen er samen in, drinken warme Milo en eten chocolate-chipcookies in een poging de moraal weer enigszins op te krikken.
Buiten blijft de regen op het tentdoek tikken. Binnen proberen we vooral niet na te denken over de vraag hoe alles morgen weer droog moet worden.
